หลังจากที่ผมได้เขียน Entry แรกไป ผมก็หมดกำลังใจที่จะเขียนบล็อกไปชะดื้อๆ แต่ด้วยความที่ผมกลัวว่าคนที่เกิดหลวมตัวเข้ามาอ่านบล็อกผมแล้วจะเสียสายตากับบล็อกเน่าๆ ที่มันไม่มีดีอะไรเลยชักอย่าง เอาเป็นว่าวันนี้ก็ขออับบล็อกหน่อยแล้วกัน แต่ว่านะ การจะหาเรื่องสักเรื่องมาเขียนในคนอ่านรู้สึกสนุกมันยากกว่าที่คิดแฮะ ชักจะท้อแล้วสิ
" เอาน่าสู้หน่อย " ผมปลอบใจตัวเองที่กำลังถูกความท้อแท้เข้าครอบงำ แล้วเดินหน้าเขียนบล็อกต่อไป
shuffle! การ์ตูนเรื่องนี่เป็นการ์ตูนที่ผมชอบมาก ผมเริ่มรู้จักเรื่องนี้ตอนที่เข้าไปเว็บ cartoon.co.th เว็บที่ผมเข้าไปอ่านข่าวเป็นประจำมีข่าวที่เกาหลีก็อปชุดนักเรียนจากเรีองนี่ไปใช้ในละครของเขา จากข่าวนี่ทำให้ผมเริ่มเข้าไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้น มากขึ้น จนผมกลายเป็นแฟนของเรื่องนี้ในที่สุด
ผมไม่เคยเล่นเกมนี่ ไม่ใช่เพราะอายุไม่ถึงแต่เป็นเพราะเว็ปเจ้ากรรมที่ผมไปสั่งเกมมันไม่ยอมส่งเกมมาให้ สรุบคือครั้งนั้นผมเสียเงินห้าร้อยกว่าบาทไปฟรีๆ จำไว้เลยนะเจ้าเว็บบ้า!! แต่ช่างมันเถอะ ยังไงผมก็มี H-CG เก็บไว้แล็ว ชึ่งพอมีเจ้า H-CG นี่ทำให้ผมหมดอารมณ์ที่อยากจะเล่นเกมนี้ไปในบัดดล
ส่วนภาคอนิเมทผมดูได้สอง-สามตอนแล้วเกิดอารมณ์ไม่อยากดูขึ้นมาชะอย่างงั้น ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะคำสปอยจากเว็บต่างๆ และเนื้อหาที่ค่อนข้างหนักทั้งทางด้านดราม่าและฉากเซอร์วิส มันทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบอย่างรุนแรง " การ์ตูนที่สนุกแม้ไม่มีเซอร์วิสก็ดูสนุก " ผมเชื่อมั่นอย่างนั้น
เอาละมาดูภาคที่ผมชอบกว่า ผมละมือจากคีย์บอร์ดแล้วหันไปที่ชั้นวางหนังสือ ผมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากในชั้นวางแล้วเอามาไว้ที่ข้างๆ หน้าจอคอมฯ ที่หน้าปกของหนังสือเล่มนั้นเขียนไว้ว่า
" Shuffle! -Days in the bloom- "
ใช่!! เรื่องนี่แหละที่ผมจะเขียนถึง แต่ว่าผมจะเขียนถึงเรื่องนี่ในแง่มุมใหนละ เขียนแบบสปอยดีมั้ย? ไม่ดีกว่าเขียยแบบนั้นมีคนเขาเขียนมาเยอะแล้ว ผมเลยคิดว่าเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ผมมีต่อมังกะชุดนีดีกว่า ว่าแล้วผมก็เริ่มที่จะเขียนบล็อกต่อไป
เรื่องนี่ฉบับภาษาไทยสิขสิทธิ์เป็นของบงกชคอมมิค มีหกเล่มจบ ที่จริงตอนแรกผมก็ไม่คิดจะได้อ่านหรอกนะเพราะไม่เคยเห็นว่าที่ร้านชึ่งเป็นร้านที่ขายการ์ตูนใหญ่ที่สุดในจังหวัดจะมีวางขาย ชึ่งอย่าว่าแต่เรื่องนี่เลย ขนาดโรเซนไมเดนที่ดังๆ ยังไม่มีขายเลย โอ้ ดีจริงๆ คุณว่ามั้ย? ชึ่งนั้นทำให้ผมคิดว่าชาติน่าคงไม่มีโอกาสได้อ่านเป็นแน่แท้ พอดีวันนั้นเดินไปที่ร้านเล่นๆ แล้วก็ได้เห็นมังกะชุดนี้เข้า เลยชื้อยกชุดห้าเล่ม (ตอนนั้นเล่มหกยังไม่ออกวางขาย) พอกลับมาที่พักแล้วเริ่มอ่านเล่มแรก ผมก็เดาได้ทันที่ว่าเรื่องนี่จบกับเชียจังแน่ๆ พออ่านครบห้าเล่มมั่นใจว่าจบกับเชียจังแน่นอน ชึ่งเล่มหกมันก็... ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าผมจะไม่เขียนแบบสปอย ฉะนั้นถ้าคุณอยากรู้ตอนจบก็ไปหามาอ่านเองก็แล้วกัน
เรื่องนี่ผมว่าลายเส้นไม่ค่อยจะสวยเท่าไร แต่เนื้อเรื่องสนุกครับ ถึงแม้เนื้อเรื่องเอามาจากภาคเกมโดยเอามาเรื่องของนางเอกทั้งห้าคนมารวมกัน ชึ่งมันก็เป็นปกติของการ์ตูนที่ทำมาจากเกมจีบสาวอยู่แล้ว แต่คนเขียนเรื่องนี้ผูกเรื่องได้สนุก มีดราม่าอยู่บ้างแต่เน้นไปที่ความฮามากกว่า ช่วงสองเล่มแรกมีเซอร์วิสยู่บ้าง แต่พอเล่มสามเป็นต้นไปไม่มีฉากเซอร์วิสให้เห็นเลย อ่านแล้วสบายตาดี ทุกวันนี้ผมก็ยังชอบเรื่องนี่อยู่ โดยเฉพาะเล่มหนึ่ง ตอนคาเอเดะเป็นลมเห็นแล้วสะใจยังไงก็ไม่รู้ ถ้าคุณต้องการอ่านการ์ตูนแนนโรแมนติกคอเมดี้ดีๆ ไม่เน้นเซอร์วิสสักเล่ม ผมก็แนะนำเรื่องนี้เอาไว้ในพิจารณาดูแล้วกัน
สุดท้ายนะถ้าคุณสงสังว่าในเรื่องนี่ผมชอบใครมากที่สุด คำตอบคือ ซึจิมิ ริน ท่านรินของพวกเรานั้นแหละ เวลาดูการ์ตูนแนวฮาเร็มผมชอบพระเอกมากกว่าพวกสาวๆ นะ แต่ถ้าถามว่าผมชอบสาวคนใหนในเรื่องนี้มากที่สุด ก็ดูที่รูปแทนตัวผม ทุกคนก็พอเดาได้นะว่าใคร
edit @ 13 Jun 2008 00:39:33 by shinai tentomushi
edit @ 13 Jun 2008 01:00:04 by shinai tentomushi
